Czwórka znajomych w Leonidio

Idea była prosta: zamiast płacić za dwa oddzielne wakacje — jedno "robocze" i jedno "wspinaczkowe" — połączyć je w jedno i zostać w jednym miejscu dłużej niż tydzień. Leonidio wygrało z prostego powodu: czerwone skały klasy światowej, greckie jedzenie i brak tłumów turystycznych.

Przyjechaliśmy czwórką na cały maj i początek czerwca 2026. To technicznie już poza głównym sezonem wspinaczkowym (klasycznie: październik–kwiecień), ale w praktyce niewiele się to różni — w cieniu nadal jest komfortowo, a sektorów cienistych jest tu sporo. Najczęściej wybieramy Sabaton — siedem minut autem, dwie minuty podejścia, cień od południa i widok na morze. Nazywamy go "drugim domem".

Każdy z nas ma pracę zdalną i każdy z nas zostaje zalogowany do 16:00 greckiego czasu. Potem dopiero pakujemy lustro, liny i jedziemy na skały — żyjemy tak jak żylibyśmy w Polsce, czyli aktywności dopiero po pracy. Akurat to się świetnie składa z orientacją tutejszych ścian — większość najlepszych sektorów wchodzi w cień po południu.

"Ten blog to wszystko, czego szukaliśmy przed przyjazdem i nie mogliśmy znaleźć po polsku."

Przez miesiąc przetestowaliśmy chyba każdą restaurację w promieniu 20 km. Wspięliśmy się na kilkanaście sektorów. Zgubiliśmy się w wąwozie Badron. Zjedliśmy złe souvlaki na lotnisku w Atenach. I zebraliśmy to wszystko w jedno miejsce — żebyś Ty mógł to samo zrobić bez zbędnych zakrętów.

Planujemy wracać tu co rok. Leonidio ma w sobie coś, czego nie da się opisać w jednym poście. Ale próbujemy.